سحر نامه

اینجا دفترچه خاطرات منه. میخوام همراه دوستان بنویسم و بخونم

سال نو مبارک

سلام به همه


پیشاپیش سال نوی همه مبارک و امیدورم که سال خیلی خوبی رو پیش رو داشته باشید.

 کنکور رو دادیم حالا منتظر خواهیم بود تا اعلام نتایج. شمارش آرا هم که رو به اتمامه و همگی خیلی شادیم از حماسه ای که آفریدیم و مشت محکمی که بر دهان (کی؟!) زدیم!!! خسته نباشیم همگی!

 من هم بد نیستم زندگی رو به گذار هست و ما رو هم با خودش میبره. کمی دچار سرگشتگی شدم که امیدوارم امسال رفع بشه. خیلی سخته که آدم شرایطش و کلا موقعیت واقعیش با حقیقت فیزیکی محیط بیرون تطابق نداشته باشه. انگار که آدم در آستانه یه پوست اندازی باشه اما هر چی دست و پا میزنه نمیشه که نمیشه. سالی که پشت سر گذاشتم کمی سال عجیبی بود از همین نظراتی که توضیح دادم. یه جورایی مقدمات آغاز یه مرحله جدید در زندگی و پیچیدگی های خیلی زیاد.

 امسال خیلی چیزا هم یاد گرفتم. یاد گرفتم بعضی بزگترها هستند که بچگی میکنن و در این شرایط این بچه ها هستند که باید بزرگواری کنند! یاد گرفتم که هر اتفاق و پیشامدی فقط اون بعدی رو نداره که من بیننده میبینم، حتی اگر یه اتفاق ۲ نفره باشه باز هم نفر دومی وجود داره که با پیش زمینه ذهنی با معیار و در یک کلام از چشم خودش داره این اتفاق رو میبینه و تحلیل میکنه. یاد گرفتم که سرگردانی فقط مال ما جوونا نیست. بزگترها هم در خیلی موارد سرگردان هستند که در این شرایط هرگونه بحث و صحبتی باهاشون بی نتیجه هست فقط باید صبر کرد تا زمان همه چیز رو درست کنه. یاد گرفتم که صبر داشتن کار خیلی آسونی هم نیست! گرچه از اول امسال با خودم عهد کرده بودم که روی صبرم بیشتر کار کنم و به گفته اطرافیان تا حدودی موفق هم بودم. اما به هر حال هر چی بیشتر تلاش کردم دیدم که خیلی سخت تر از اونیه که آدم فکرشو میکنه. یاد گرفتم که زمان بهترین قاضی و سر و سامان دهنده اوضاع هست. یاد گرفتم که خیلی وقتا در زندگی هست که آدم نمیتونه مشکلش رو با کسی در میون بذاره و یا از کسی کمک بخواد و این لحظات مهمترین مقاطع تصمیم گیری در طول زندگی آدم هست. یاد گرفتم که بعضی وقتا شناخت راه درست و غلط به باریکی یک مو هست. و هنر درست انتخاب کردنه. و در آخر فهمیدم که داشتن یه همراه و همسفر خوب و مطمئن توی این راه چقدر مهمه و چقدر به بهبود اوضاع و تحمل شرایط و... کمک میکنه البته طبق رسم معمول آدمیزادی آدم ارزش هر چیز و هر کسی رو در غیبتش میفهمه! و در غفلتش و در کمرنگ شدنش. بعضی وقتا آدم ناراحت میشه از اینکه چیزی اونطور که باید باشه نیست اما خوب که فکر میکنه میبینه شاید این فرصتی هست واسه دونستن قدر بودن اون چیز! به هر حال زندگی بالا و پایین زیاد داره اگر هم آدم بخواد یاد بگیره با همه این بالا پایین ها چطور باید راه اومد باید ۱۰۰ بار به دنیا بیاد. همه اینا تجربه میشه واسه آدم به هر حال. امیدوارم که امسال سال خوبی باشه واسه همه. عید همگی مبارک! ۱۰۰ سال به از این سالها

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر اللیل و النهار

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال    حول حالنا الی احسن الحال    حول حالنا الی احسن الحال

  
نویسنده : سحر رضایی عدل ; ساعت ٩:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/٢٦
تگ ها :